بر حكمت اوست . و از استشهاد آن حضرت به اين دو آيهء شريفه ، معلوم مىشود كه چنان‌كه حضرت رسول و ائمّهء اثناعشر ، كلمات تامّات الهيّه‌اند ، نيز طوايف ثلاثهء شيعيان - از بركت ولايت و محبّت اين بزرگواران - از حزب كلمات الهيّه محسوب مىشوند اگرچه كلمات غير تامّات باشند . و از اطلاق كلمات تامّات بر اهل عصمت - كه فرموده‌اند : « نحن الكلمات التّامّات » « 103 » - نيز ظاهر مىشود كه كلمات مطلقه ، بر شيعيان و اولياء ايشان اطلاق توان نمود . پس آن حضرت از دو آيه ، استدلال فرمود بر آنكه معرفت حقّ - جلّ و علا - بر وجه اتمّ « 104 » ، معرفت تمام كلمات تامّات و غير تامّات اوست بعد از اثبات توحيد . فعلى هذا ، معرفة اللّه كامله - بعد از اثبات توحيد و معرفت اهل عصمت ص - بدون معرفت و اقتدا به اولياى ايشان ، حاصل نيايد . اين بزرگان را به القاب ساميه « 105 » ناميده‌اند چون شيعه و محبّ و اهل اللّه و اولياء و عرفاء و حكماء و اصحاب سرّ و ارباب قلوب ؛ چنان‌كه در حديث علوى ص جناب « كميل بن زياد » « 106 » عرض كرد : « ا و

--> ( 103 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 124 سطر 18 و صفحهء 418 سطر 13 رجوع شود : و امّا الكلمات فنحن الكلمات . . . فهم الكلمات التّامّات : « تأويل الآيات » : 433 ، « محبوب القلوب » : 146 ( 104 ) - تمام‌تر ( 105 ) - بلندمرتبه ( 106 ) - از اصحاب خاصّ صاحب سرّ حضرت امير المؤمنين ع است . در كتاب « روضات الجنّات » ، شرح احوال آن جناب - مفصّلا - ذكر گرديده كه براى مزيد فايده ، بخشى از آن ، در اينجا آورده مىشود : « . . . صاحب « مجمع البحرين » گويد : « كميل بن زياد » - به تصغير - ؛ نامش در حديث آمده ، و او از بزرگان اصحاب حضرت امير المؤمنين و از اصحاب سرّ آن حضرت بود ، و كارگزار آن حضرت در شهر « هيت » ( شهرى در ساحل غربى فرات و شمال شهر « انبار » ) بود . « حجّاج » آن جناب را به شهادت رساند ، و حضرت امير المؤمنين ، قبلا او را از اين واقعه خبر فرموده بود . و نيز شيخ « طريحى » در ذيل مادّهء « نفس » از آن جناب ذكرى به ميان آورده ، گويد : « و در حديث « كميل بن زياد » است كه گفت : از مولايمان امير المؤمنين - عليه السّلام - پرسيدم : مىخواهم نفس مرا به من بشناسانى ! فرمود : اى كميل ! كدام نفس را اراده كرده‌اى ؟ گفتم : اى مولاى من ! آيا مگر بيش از يك نفس هست ؟ پس فرمود : اى كميل ! -